Kiedy idziemy całą grupą, widać i słychać nas z daleka. Nie sposób takiej wyjątkowej kompanii przegapić. Czasami zachowują się inaczej, niż chcielibyśmy, żeby się zachowywali. Być może nie wszystko rozumieją, ale ilość dobrej energii, którą potrafią obdzielać wszechświat dookoła, starczyłaby do oświetlenia średniej wielkości miasta. Oprócz niepełnosprawności, wielu z nich choruje na dodatkowe schorzenia. Alergie, porażenia, astma… A to dopiero początek wyliczanki.

Nie ma lekko, ale też nikt nie mówił, że będzie. Nasza służba potrzebującemu człowiekowi wykracza daleko poza to, co każda nas wyobrażała sobie przed zakonem. To nasze życie i powołanie, któremu chcemy być wierne. Widzieć w słabszych i nie zawsze kochanych drogę do Boga — nieskończenie doskonałej miłości.

Po co naszym chłopakom wakacje? Bo potrzebują wypoczynku i wyrwania się z codzienności jak wszyscy ludzie. Żeby poczuć ciepło bałtyckiego piasku pod stopami i sól morską w ustach. Żeby pozwolić ukraść przelatującej mewie kawałek drożdżówki. Żeby naładować się pozytywnymi emocjami na kolejny rok. Żeby zaraz po powrocie móc odliczać dni do kolejnego wyjazdu. Żeby mieć o czym śnić podczas długich zimowych nocy...

 

Jak ten czas szybko leci, Damian przybył do nas jako chłopiec 9 letni, a dziś już obchodzi swoje 18 urodziny. Przyjechał do nas z Domu Dziecka z Warszawy. Serdecznie pozdrawiamy wszystkie ciocie z Warszawy b o wiemy ze zaglądacie na nasz profil. Damianku życzymy Ci wiele radości i błogosławieństwa niech Boża łaska zawsze Tobie towarzyszy, a Maryja ma w swojej opiece. Spełnionych marzeń, zdrówka i wielu wielu lat przeżytych w naszym domu gdzie jesteśmy dla siebie jedną dużą rodziną.